Met referentie naar mijn vorig artikel... Het moet blijkbaar vals alarm geweest zijn, want het niet-roken gaat relatief vlot. Weet je, mijn instinct is niet altijd accuraat ; misschien is mijn glazen bol wat aan het kegelen.
Soms durft mijn geest af te dwalen naar een peuk. Zo van die gedachten in de zin van een jongetje dat geniepig/geheimzinnig iets fout wil gaan doen.... Velen noemen hem/haar op deze blog 'het duiveltje'. Dat is precies zo'n lastige kleuter die aan je kleren komt trekken en blijft volhouden tot je buigt of tot je hem volledig hebt genegeerd. Ik heb hem daarnet nog een paar vegen rond zijn oren gegeven, dat helpt soms ook. Dit stopproces is net zoals het opvoeden van een klein kind, alleen blijkt dat ik dat rotjoch zelf te zijn ; hence INTRA-RE-EDUCATION. Iemand een andere leuke term voor dit fenomeen ?
Achteraf bekeken, dan lijkt die drang vandaag de dag best wel mee te vallen. Niet dat ik reeds verlost ben van mijn verslaving, oh nee, dat niet. Maar dat afkicken is blijkbaar toch niet zo moeilijk als voordien, alvast vergeleken met die allereerste hunker-dagen. Die lichte trekmomenten zijn er nog steeds, maar die drang is niet zo groot als ik anticipeerde. Het is tegenwoordig echt 'in the mind' en veel minder 'in the body'.
Het minder aangename is dat dreunende, dat altijd terugkerende, recurrente "hallo, ik wil roken"-deuntje, achteraan in mijn hoofd. Niet zozeer de intensiteit, maar heel zeker de frequente aanwezigheid van die gedachte maakt het lastig. Raak ik er ooit vanaf, van die lastige gedachte, van die mentale drang.... dat is het ambetante van de hele zaak. Het nooit eens rustig kunnen zeggen van "die drang-gedachte heb ik nooit meer", dat is voorlopig ambetant. Begrijp me niet verkeerd, want er zijn immers wel momenten dat ik er niet aan moet denken, maar dat staat los van het feit dat die drang-gedachtes blijven terugkeren.
Ik herken en erken dat het stoppen me heel wat geschenkjes brengt. Eerlijk gezegd zijn die geschenkjes nu wel voordelen geworden, het niet-roken ben ik nu eigenlijk zowat gewoon geworden. De voordelen van het niet-roken wegen wel degelijk op tegen de voordelen van de peuk.Voor wie een lijstje wil, geef gerust een seintje....
Ik wil niet de negatieve richting uitgaan, maar ik ondervind toch een paar serieuze nadelen :
1) het slapen is nog steeds een probleem. Dit lijkt een ramp te worden. Dagelijks : Mijn eerste slaapshift (na 2 a 3 uur woelen) duurt nooit langer dan 120 minuten. Na mijn eerste slaapbeurt, lig ik opnieuw te woelen. Advies hoeft echt niet.... heb alles reeds geprobeerd (incl. fysieke uitputting, zelfhypnose, in slaap meppen, intraveneuze dons, compulsieve meditatie, dicht-geniette oogleden, overbelastende sex, milde slaapliederen via de home-theatre, platwalsende spierbundel-massage, etc.)
2) wat ben ik een brede jongen geworden (in laterale afmetingen). Maakt totaal mijn zaak niet. Mijn vriendin had commentaar over mijn gewicht en dikke buik. Mijn repliek was spontaan : "Jongedame. u mag kiezen : een stomende, magere vriend of een obeze niet-roker." Ook zij blijkt tevreden met mijn vette stoppoging 
3) Mijn gevoelens zijn intenser . Dit maakt dat agressie en woede-aanvallen echt wel extreem worden. Ik ben soms bang van mezelf.
4) Ik durf soms te denken: "Je bent nu al zolang kunnen stoppen, is het nu niet tijd voor een beloning....een peuk misschien ?" Deze gedachtengang is soms echt wel moeilijk en ik probeer nog steeds te counter-fighten met "wil je later dan nog eens stoppen..?". Ik weet echt niet of dit counter-argument zijn kracht zal kunnen behouden. Anyways.... dat zijn de angsten waar elke stopper mee kampt - denk ik.
En toch een positieve noot om deze post te eindigen :
Ik had me nooit kunnen voorstellen dat ik ooit langer dan 24u zou verlost zijn van een sigaret, laat staan langer dan 2 weken. Dat op zich is een hele prestatie daar ik voordien bij stoppogingen steeds diezelfde dag nog herbegon. Tevens moet je weten dat roken eigenlijk een hoofdbezigheid was gedurende zovele jaren. Het is mijn overtuiging dat deze website, en vooral de leden van deze gemeenschap daar hebben toe bijgedragen. Enkel dankzij jullie ben ik vandaag nog steeds gestopt... Hoe lief, niet ?
