Om de titel te vatten, keer je best 2 artikels terug.
Terwijl ik mijn vorige dagboekartikel aan het schrijven was, had ik parallel een hoogoplopende discussie met mijn vriendin. Zij is van chinese afkomst en ze was blij dat haar moeder een job had gevonden, een job die 2 euro per dag betaald. Het maakte me kwaad dat mijn vriendin deze blijde boodschap onder mijn neus schoof ; temeer omdat ze weet dat ik een verantwoordelijkheidsgevoel heb. "Joepi, mijn schoonmoeder maakt officieel deel uit van de loonslavernij in China. Op dit nieuws stond ik al zo lang te wachten..." Toen ik deze feedback gaf, veronderstelde mijn vriendin dat ik haar verweet dat ze onbewust om centjes vroeg. (In Azie is het immers de gewoonte om dergelijk verborgen boodschappen te brengen). Achteraf gezien een beetje paranoia van mij, want ze is echter een lieve meid...
Niettegenstaande, het maakte me kwaad dat ze dit - voor mij - zielige verhaal onder mijn neus schoof. Na 2 jaar is dit onze eerste zware discussie. Dit was een lekker excuus om te gaan roken, die stap was heel bewust en snel gezet. Hop, snel naar de winkel en die eerste heb ik zelfs niet durven te inhaleren. Dan snel een tweede en een derde peuk, die gingen dan wel mijn tedere longen binnen. Uiteindelijk heb ik mijn pakje weggegeven aan de eerst rokende chinees die ik op straat tegenkwam. Het smaakte slecht, nadien had ik barstende hoofdpijn en tandpijn. De moraal van het verhaal : mijn instinct was juist, toen ik dacht dat het over was, was ik niet langer alert en BOEM, het was gebeurd!
Thuisgekomen nog wat verder geruzied. Dus ben ik dan maar opnieuw naar de winkel geweest. De daaropvolgende peuken konden me geen genot bieden, de smaak was zelfs slecht. Dezelfde avond nog bijgelegd met mijn levenspartner, en haar gevraagd om het verraderlijke pakje 's ochtends aan collega's te geven. Alleen, moest ze 's ochtends (zondag) niet werken. Dus zondagochtend nog eentje opgestoken en dan het pakje vernietigd. De rest van de dag niet gerookt. Maandag-namiddag opnieuw een pakje gehaald uit frustratie van het wachten op een taxi. Toen had ik me voorgenomen dat het stoppen niet meer lijkt te lukken.
In het diepste van mijn binnenste wil ik niet meer roken. Dus, ik heb me heel snel voorgenomen op een later tijdstip een nieuwe, degelijke stoppoging te ondermemen. Ik kan stoppen (wat ik voordien betwijfelde, heb dit nu bewezen), ik wil het, maar ik moet me mentaal voorbereiden. Die eerste 3 dagen zijn hard en vergen energie, vandaar voel ik de nood aan een mentale voorbereiding.
Mijn valkuilen (heb me al wat kunnen bezinnen):
Door het slechte slapen ben ik moe en heb ik geen draagkracht meer. Doordat ik moe ben, heb ik geen zin om boodschappen te doen (klinkt raar maar is waar). Dit maakt dat ik opnieuw onderweg was met slechte en onregelmatige eetgewoontes. Slecht slapen en slecht eten verzwakt mijn draagkracht. Minder draagkracht (of onvoldoende mentale weerstand) maken dat een ruzie algauw een groot drama wordt. Ik moet nog een alternatief voor mijn woede-aanvallen en frustratie-momenten (beter slapen zullen die temperen hoop ik)Dus, mijn slaappatroon en eetpatroon zijn cruciaal om met niet-roken te doen slagen.
Ter info : er is totaal niets nostalgisch aan roken. Het is een vieze gewoonte. De nadelen die ik snel merkte :
- mijn hart klopt sneller
- slechte smaak tijdens en na roken
- zware benen
- moe
- tandpijn
- nekpijn/rugpijn
- soms spontaan hoge lichaamstemperatuur
Ik vervoeg me dus voorlopig even bij andere rangen en hoop snel terug te komen met een nieuwe stopdatum. Ik wens elkeen vele moed bij het stoppen en als je verlangt naar die peuk, doe het niet want het loont niet, noch biedt het een oplossing voor om het even welk probleem. Herbeginnen is een nieuw probleem creeeren.
Want stoppen doet iedereen elke dag ( denk aan slapen.
